Witam, powinnas powiedziec normalnie. Jesli masz z Rodzicami dobry kontakt - to powinni zrozumiec.
pozdrawiam i zycze powodzenia:)

Najzwyczajniej w świecie, prosto i bezpośrednio tylko z jakimś wyprzedzeniem np. miesięcznym jeśli to możliwe. Przecież nie zobowiązałaś się tkwić w tej pracy do końca życia. I nawet nie próbuj się tłumaczyć pracodawcom, bo nie ma zupełnie takiej potrzeby.Wystarczy ich spokojnie i zdecydowanie o tym poinformować oznajmiając np. że z końcem m-ca zamierzasz zaprzestać u nich pracy. Byłoby jedynie nieuczciwe oznajmić to ostatniego dnia pracy bez dania im trochę czasu na szukanie Twojej następczyni ale czy znajdą czy nie to już też nie Twój problem. Powodzenia, pozdrawiam.

Najpierw weź wypłatę, a potem powiedz o wypowiedzeniu pracy. Mówię to bo wszystkie moje koleżanki nianie, które wypowiedziały pracę nie dostały wynagrodzenia. W jednym przypadku jak sprawę nagłośniłyśmy w to tato przywiózł, ale tylko połowę.

a może jeszcze ktoś podpowie jak to "powiedzieć" 9-cio miesięcznemu maluchowi, ktory jest na etapie wrzaskow na widok każdej obcej osoby?

"a może jeszcze ktoś podpowie jak to "powiedzieć" 9-cio miesięcznemu maluchowi, ktory jest na etapie wrzaskow na widok każdej obcej osoby?"
Witam,
8-9 miesięczne dziecko jest na takim etapie rozwoju, że lękiem i wrzaskiem będzie reagował nawet na babcie, ciocie które 'zapomniał'. Na szczęście to mija, chociaż u niektórych dzieciaków trwa nawet dość długo. "Powiedzieć" się nie da. Przede wszystkim nie izolować dziecka. Wychodzić do ludzi :). Rozmawiać, uśmiechać się żeby dziecko widziało, że nic się nie dzieje, gdy przy mamie pojawia się ktoś mu nieznany. Człowiek najwięcej informacji przyswaja w sposób niewerbalny. Moje własne dziecko dość długo nie chciało zostać z inną osobą, nawet bliską. Gdy musiałam wyjść wychodziłam. Ulatniałam się cicho gdy się bawił. Czasem nawet nie zauważył, że mnie nie ma, czasem zaraz była "rozpacz". Nie mogłam jednak stać się zakładniczką i wisieć ciągle nad nim. W domu było drugie dziecko i też musiałam się nim zająć, wyjść do lekarza czy załatwić ważną sprawę.

Moje spostrzeżenia jako opiekunki są następujące:-
-1) jeżeli mama dziecka jest zestresowana i nie ufa opiekunce to te negatywne emocje udzielają się dziecku. Ono nie rozumie, lecz wyczuwa ten niepokój i praktycznie marne są szanse aby zostało z kimś innym poza mamą.
-2)na początku rozstanie należy dostosować do sytuacji. Nie przedłużać rozstania uściskami, całuskami i przemową... Po takiej celebrze to nawet ufne dziecko nabierze podejrzeń i zacznie się płacz. Gdy dziecko już dobrze pozna opiekunkę, nauczy się spokojnie żegnać mamę, to można pozwolić sobie na dłuższe czułośći.
W necie jest wiele mądrych i fachowych rad i warto poszperać. Powodzenia :).

TO CHYBA JUZ NIE BĘDZIE TWÓJ PROBLEM???
A JAK MASZ PROBLEM TO NIE DOCHODŹ